9. دوعا عیبادهته
(10) عَـنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَـشِـيـرٍ -رَضِيَ الله عَنْهُ-، عَـنِ النَّبِيِّ -صلى الله عليه وسلم- قَالَ: ( الدُّعَاءُ هُوَ الْعِبَادَةُ ثُمَّ قَرَأ: وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ ).رواه أبو داود و الترمذي و ابن ماجه
نوعمانێ كوڕێ بهشیرى -خودێ ژێ رازى بت- دبێژت: پێغهمبهرى -سلاڤ لێ بن- گۆت: ههما دوعا عیبادهته، پاشى ئهڤ ئایهته خواند ئهوا دبێژت: خودایێ ههوه گۆت: دوعایێ ژ من بكهن، ئهز دێ د بهرسڤا ههوه ئێم.
ئهبوو داوود و ترمذى و ئبن ماجه ڤهدگوهێزن
د حهدیسا شهشێ دا بهحسێ دوعایێ هاتهكرن، و ب كورتى مه بهحسێ ڤێ حهدیسێ و ڤێ ئایهتێ ژى كر، لهو ههوجهیى ب دوبارهكرنێ نینه.
• ژ وان مفایێن د ڤێ حهدیسێ دا ههین ب كورتى:
1- دوعا عیبادهتهكێ گرنگه، دڤێت ئهو بۆ خودێ ب تنێ بێته پێشكێشكرن.
2- ههچی كهسێ خۆ ژ دوعایێ بێ منهت بكهت، و ژ خۆ نهگرت دوعایان ژ خودێ بكهت، جهێ وى جههنهمه.
